W sobotę, 19 września, mieszkańcy miasta i całego regionu przyszli do kościoła Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, aby po raz ostatni towarzyszyć śp. księdzu prałatowi Marianowi Stochniałkowi.
Wśród pogrążonych w żałobie wiernych znaleźli się jego najbliżsi, przyjaciele, kapłani, przedstawiciele władz samorządowych, poczty sztandarowe oraz osoby, które przez lata spotykały go na swojej życiowej drodze.
Uroczystej Mszy Świętej przewodniczył arcybiskup metropolita częstochowski Wacław Depo. W wieluńskiej kolegiacie zabrakło miejsc a atmosfera uroczystości pokazywała, jak głęboko śmierć wieloletniego proboszcza i dziekana dotknęła lokalną społeczność.
Po zakończeniu Eucharystii rozpoczęła się ostatnia droga księdza Mariana. Kondukt przeszedł ulicami Wielunia na cmentarz parafialny a za trumną podążały setki osób. Był to symboliczny moment pożegnania kapłana, który przez dziesięciolecia nie tylko sprawował swoją posługę, ale także współtworzył historię miasta. To właśnie za jego czasów prowadzono wielkie prace przy wieluńskiej kolegiacie, przywracając blask jej wnętrzu i otoczeniu.
Ksiądz prałat zabiegał również o budowę kościoła pw. Miłosierdzia Bożego na cmentarzu, a jednym z widocznych śladów jego działalności pozostaje pomnik św. Jana Pawła II. Szczególne miejsce w jego działalności zajmowała pamięć o 1 września 1939 roku. Przez lata przypominał o ofiarach bombardowania Wielunia i dbał o to, by tragiczna historia miasta nie została zapomniana.
Ks. Marian Stochniałek odszedł 15 września, w wieku 90 lat. Urodził się 30 marca 1936 roku w Wierzbiu a swoje kapłańskie życie na trwałe związał z Wieluniem. Od 1985 roku był proboszczem i dziekanem a dwa lata później został prałatem. Otrzymał między innymi tytuł Honorowego Obywatela Wielunia, medal Pro Memoria oraz wyróżnienie Zasłużony dla Ziemi Wieluńskiej.
W sobotę spoczął na cmentarzu, o którego rozwój i powstanie świątyni przez lata osobiście zabiegał. Wieluń pożegnał nie tylko kapłana ale człowieka, który dla kolejnych pokoleń był częścią codzienności miasta. Dla jednych był proboszczem, dla innych nauczycielem życia, przewodnikiem, przyjacielem lub po prostu księdzem, którego obecność przez lata była czymś oczywistym.
