7 grudnia w sali kominkowej dworu w Ożarowie odbył się poetycko-muzyczny stand-up autorstwa Dariusza Jakubowskiego.
Wydarzenie w scenerii Świąt Bożego Narodzenia, przy włączonych światłach, zaprosiło widzów do współudziału w spotkaniu ze światem Zbigniewa Herberta, zatytułowanym „Wokół Herberta czyli potęga smaku, albo sztuczny miód”.
Dariuszowi Jakubowskiemu (reżyser, aktor) towarzyszyli: Katarzyna Thomas – sopran oraz Piotr Szafraniec – fortepian. Bohaterem spotkania słowno-muzycznego był poeta Zbigniew Herbert i jego Pan Cogito o którym, w specyficznym dialogu z publicznością, pełnym improwizacji i spontaniczności, próbował rozmawiać autor scenariusza i zarazem główny aktor spektaklu Dariusz Jakubowski.
Oczami Pana Cogito widzowie oglądali współczesny świat pełen hipokryzji, byle jakości, świat w którym zatraca się człowieka, mającego oprócz ciała także duszę (podzieloną wg Platona na trzy części: rozumną, pożądliwą, popędliwą), poczucie smaku, oczy (okna ducha); człowieka który kocha, Dobro, Prawdę, Piękno – (Wielka Triada Platońska, Triada Idei), gdzie słowa i pojęcia, np. cnota, współczucie, czułość, poeta, arystokrata, poczucie smaku, mają swoje rzeczywiste znaczenie a stawia się na człowieka, który nie umie zrozumieć prawdziwej poezji.
Stąd gorzkie słowa Jana Kochanowskiego przytoczone na początku spektaklu „Sobie śpiewam a Muzom”, a przecież człowiek kocha harmonię, chce Dobra w życiu duchowym i moralnym, chce obcować z Pięknem, chce być po prostu szczęśliwym. Jakże aktualne wydają się przemyślenia Pana Cogito na temat współczesnego świata i człowieka. Właśnie o tym opowiada cały spektakl – wędrówka Autora i odbiorców ku archetypom kulturowym wyznaczonym poczuciem smaku.
Stąd ukazanie duchowej bliskości Zbigniewa Herberta (utwory: „Przeczucia eschatologiczne Pana Cogito”, „Lekcja kaligrafii”, „Pan Cogito o cnocie”, „Pan Cogito. Ars longa”, „Przyszło do głowy”, „Potęga smaku”, „Rozmowa o pisaniu wierszy” – fragment wywiadu za Zbigniewem Herbertem „Co myśli Pan Cogito o piekle”, „Potwór Pana Cogito”, „Pan Cogito o magii”, „Dałem słowo”) z takimi twórcami, jak: Czesław Miłosz („Nie mój”), Wisława Szymborska („Sto pociech”), Krzysztof Kamil Baczyński („Tych miłości”, „Posąg”), Charles Baudelaire („Albatros”), Arystoteles („O cnocie”), Roger Scruton, Oscar Wilde oraz Cyprian Kamil Norwid („Źródło”).
(…) W epoce kryzysu wartości i głębokiego zwątpienia Zbigniew Herbert zawsze stał po stronie zasad: w sztuce – kanonu piękna, hierarchii i rzemiosła; w życiu – kodeksów etycznych, jasno rozróżniających pojęcie dobra i zła. W swojej poezji wyrażał umiłowanie wolności, wiarę w godność jednostki i jej moralną siłę.
Był uosobieniem wierności – samemu sobie i słowu. Słowu rozumianemu też jako oczywistość cierpliwej pracy nad przywracaniem pojęciom ich rzeczywistych znaczeń (…).
– fragment uchwały Sejmu RP ustanawiającej rok 2018 Rokiem Zbigniewa Herberta
Muzycznym dopełnieniem słowa, były preludia Johanna Sebastiana Bacha oraz liryka Johna Dowlanda przepięknie zaprezentowane przez grę Piotra Szafrańca i piękny sopran Katarzyny Thomas.
tekst: Zofia Białas/kultura.wielun.pl
fot. 7 szt. MZW w Wieluniu, reszta: Zofia Białas
